Pas Kuipera

Porównanie wielkości Eris, Plutona, Makemake, Haumea, Sedna, Orkus, Quaoar, Waruna i Ziemi (w skali).
Od 2000 roku zaobserwowano kilka obiektów Pasa o średnicach pomiędzy 500 a 1200 km:

• 20000 Waruna (odkryta w 2000 roku),
• 28978 Iksjon (w 2001),
• 50000 Quaoar (w 2002) oraz
• Makemake i Haumea (w 2005).

Odkrycia tych obiektów na orbitach podobnych do orbity Plutona wywołały wątpliwości, czy Plutona można traktować jako szczególnie wyróżnionego. Nie tylko inne obiekty miały podobne wielkości, ale wiele z nich posiadało też własne satelity i miały podobny skład (powierzchnię z zestalonego metanu i tlenku węgla).
Wywołało to dyskusję nad przekwalifikowaniem statusu Plutona, podobnie do Ceres, która też była uznawana za planetę przed odkryciem innych planetoid.
Dyskusja ta stała się głośna po odkryciu Eris, która znajduje się na wydłużonej orbicie i jest o 27% masywniejsza od Plutona.


Aby rozstrzygnąć wątpliwości, Międzynarodowa Unia Astronomiczna stworzyła po raz pierwszy definicję planety. Zgodnie z nią, jednym z warunków uznania obiektu za planetę jest "oczyszczenie okolic orbity z innych dużych obiektów". Ponieważ Pluton nie spełnia tego warunku, został przeklasyfikowany na zwykły obiekt Pasa Kuipera. Choć obecnie Pluton jest największym obiektem Pasa, niektóre obiekty prawdopodobnie pochodzące z Pasa są od niego większe. Znane takie obiekty to Eris (obecnie obiekt dysku rozproszonego) oraz Tryton (obecnie księżyc Neptuna).

Centrum naszej galaktyki

 Dynamiczne centrum, wokół którego wiruje Droga Mleczna. Centrum Galaktyki znajduje się w odległości 7,6 kpc (25 000 lat świetlnych) od Ziemi w kierunku gwiazdozbioru Strzelca. Znajduje się tam supermasywna czarna dziura, znaczne ilości gazu i pyłu oraz gwiazd.
Ponieważ w płaszczyźnie dysku Galaktyki znajdują się znaczne ilości gazu i pyłu, absorbującego promieniowanie optyczne, nadfioletowe i miękkie promieniowanie rentgenowskie, Centrum Galaktyki nie może być bezpośrednio obserwowane w tych zakresach widmowych. Obserwacje emisji promieniowania z tego obszaru prowadzi się w zakresie radiowym, fal milimetrowych, w podczerwieni, a także w zakresie twardego promieniowania rentgenowskiego i promieniowania gamma. Obserwacje radiowe wykazały istnienie w tym obszarze radioźródła Sagittarius A o złożonej strukturze, które ma trzy zasadnicze składniki: Sagittarius A East (pozostałość po supernowej), Sagittarius A West oraz bardzo zwarty Sagittarius A*. To ostatnie centrum emisji jest bezpośrednio związane z istnieniem supermasywnej czarnej dziury.